लोकपाटी न्यूजमेराे काेखकाे एक सन्तान
मेराे काखमा हुर्किएकाे छाेरा
हेर्, एकपटक तँ आफ्नी
आमालाई
कति गर्छस् छलकपट
आफ्नी आमालाई दलदलमा फसाउन ?
तेरा झुपडीका आँगन र बलेँसीमा
बगाउँदै रक्तभेलहरु
तेरी आमाकाे वक्षस्थलमा सिँगाैरी खेल्दै
कति खान्छस् तिघ्राका चाेक्टाहरु ?
कति भत्काउँछस् रगतका आलहरु ?
म काे हाे ? थाहा छ तँलाई ?
लाखाैँ वीरवीरंगनाकी मालिक्नी हुँ म
तेरी जन्मदाता
रगतले सिर्जिएकी रक्तिम पृष्ठभुमी हुँ म
तेरी जीवनदाता हुँ ।
तँ काे हाेस् ?
थाहा छ तँलाई आफ्नो परिचय ?
मेराे प्रसवपीडासँगै जन्मेकाे बच्चाे तँ
मेराे काेखमा तैरिएकाे रक्तकण तँ
त्यसैले एकछिन धृष्टता गरेस्
कि, आफ्नी आमालाई छिन्नभिन्न गर्नुअघि
मेराे अस्तित्वका घैलाहरु फुटाल्नुअघि ।
मेराे प्याराे छाेरा
यी हजाराैं नदीनालाहरु जन्माउन
मेराे हिमालले सहेकाे प्रसवपीडा बुझ्छस् हैन ?
ओठमा लालीगुराँस ढकमक्क फुलाएर
त्याे पहाडले घुँघुरा बजाउँदा
पहेंलाे आँचल फिँजाएर छमछम
सुकुमारी तराई नाचेकाे सम्झन्छस् हैन ?
मेराे प्याराे छाेरा
तँ, तेरा भावी सन्ततिले
महाकालीकाे माझीले देउडा गाउँदा
मेचीकाे मेचेले बालन खेलेकाे हेर्न
साेलुकाे भाेटेले सेलाे गाउँदा
मधेसकाे मण्डलले नाचेकाे हेर्न
त्याग र बलिदानकाे ऋण बाेकाउने
ती वीर सहिदहरु सम्झन्छस् हैन ?
अनि किन तँ फेरि आज
बेलाबेला बहुलाउँछस् ?
र, जस्काे काखमा हुर्किस् उसैलाई
बिर्सिएर
कालाे सुरुङमा हुल्न खाेज्छस् अाफ्नै
आमालाई ?
किन घरिघरि पागल हुन्छस् ?
र, ती वीर सगरमाथाले बगाएका
नदीनाला
छिमेकीलाई आलुको भाउमा बेच्न
खाेज्छस् ?
ऊ हेर् त याे डिलमा
भक्ति थापा र बलभद्रकाे आलो रगत
काला गिद्धहरुले चुसिरहेका देख्छस् हैन ?
ऊ सुन् त मेची – महाकाली
कसरी जपिरहेछन् पृथ्वीनारायण
पृथ्वीनारायण ….. सुन्छस् हैन ?
अनि तँ किन फेरि आज
गुमाउँदैछस् मानवीय संवेदना ?
भुल्दैछस् मातृममता र स्नेह ?
धेरै भयाे छाेरा धेरै भयाे
हिजाेदेखि आजसम्म पनि
सुस्ता र टनकपुर राेइरहेछन् !
गण्डकी र काेसी आँसु बगाइरहेछन् !
भाेलि के गर्ने हुन् खै कुन्नि
हाम्रा ती अरुण थर्ड र अपर कर्णालीहरु !
भाेलि के भन्ने हुन् खै कुन्नि
हाम्रा ती फास्ट ट्रयाक र निजगढहरु !
भाेलि के हुने हाे खै कुन्नि
मेराे याे लाेभलाग्दाे रुप र बनाेट !
भाेलि के भन्लान् भावीसन्ततिले !
तर, याद गरेस् छाेरा
मेरा वीरवीरंगनाकाे साहस
इतिहासकाे स्वर्णिम पृष्ठमा लेखिएकाे छ ।
मेराे काेखकाे एक सन्तान
मेराे काखमा हुर्किएका छाेरा
म त तेरी आमा हुँ,
भगवान बुद्धकी स्वयम् माता
अब तैँले स्वयम्भुका आँखा बनेर
उदाउनुपर्छ
र विश्वबन्धुसँग हातेमालाे गर्दै
राेक्नुपर्छ, मेरा आँखाबाट बगेका आँसुहरु
चढेर मानवताकाे भर्याङ
चुम्नुपर्छ तैँले विजयकाे सर्वाेच्च
सगरमाथा !
त्यसैले छाेरा,
तेरी आमाको गर्धनमाथि उचालिएकाे
तरबार
तत्कालै फालिदे
बिन्ति !
याे नवयुगमा कालिदास बनेर
आफैँ बसेकाे हाँगाे काट्न नखाेज् !!
